Plattdeutsch

Wat för’n gottverdammt beschissen Schietladen vun Bundesregierung! Een ganzen Büdel vull machtgeile Klugscheeters, politische Arschkrampen, Sabbelköpp un verdammte Döösbaddels regeert dor vör sik hen. Groot Muul, nix dorachter. Wenn de ehr egen Schiet verbockt hebbt, warrt de Mist ümbenöömt un as Reform verkloppt. So veel politische Kacke kannst gor nich tohoopkehrn, as düsse Bagage produziert. Mien Fresse, regeert endlich!

Nu sitt ik hier in de Tagesklinik. Een Maßnahm fallt ut, un bet dat autogene Training is erstmal nix los. Wat schall ik also maken? Ik schriev. Mal wedder so, as güng dat üm mien Leven. Villicht deit dat dat ok. Denn Schr ieven is för mi nich bloots Tüdelkram gegen Langewiel. Dat is denken, föhlen, strieden, sik sorteren. Wo anner Lüüd Tiet doodslaan, maak ik ut ehr Wöör.

Dat Sehen warrt weniger, un irgendwann warrt dat Licht ganz wegblieven. Dat is keen lütten Kraam. Aver opgeven? Nee. Dat Leven gifft mi nu anner Opgaven. Braille, Technik, Orientierung, den Alldag nieg opstellen – allens Tüdelkram. Denn de grote Opgaav is nich, mit de Ogen to sehn. De grote Opgaav is, sik sülven treu to blieven, wenn de Welt düster warrt. Un dat krieg ik hen.